شعر تازه

 

 

Į

زن (از اینجا)

  به چین­های دامنی

          سرکش و خوش

که بادها

     هر شب به خانه می­روند

دامنِ زن

(از آنجایی که شما ایستاده­اید)

     چین­های آبی

          بچه­گانه

                 در ته چاه

                    که فرشته­ای در آن سقوط کرده است

شاید من

(از آنجا که زن ایستاده)

           دریچه­ای باشد

                گذرگاه بی دردسرِ باد

کوزه ای و لنگه های خونی در

           که سایه های سیاهی دارند

شما را فکر می کنم

     دست و پای زنی باشید

که به طاقی کهنه تکیه داده

سنگ بر آب بیاندازد

ΪΪ

در چشم­های تو

             زنی راه می­رود

آه­هایش

        ته­نشینِ سینه­ی بادها

               تَن­نشینِ آوازکولی­ها

ĬĬĬ

بر جانِ آبی من

     باد بریز سوزی،

   صبحِ دشت­های جنوب

        سرطان رویاهای تو است

به جانِ ستاره­ای

        که وِرارِ ماست

            از پریروزِ جهان

               لحظه­ای صبح بیاور

و برای ترانه­هامان

     پس از غروب

تخت­خوابی دو نفره

     از کاغذ کاهی

                                محمد باقر حاجیانی  زمستان 84