کابوس نامه (8)

 

 

 

کابوس نامه (8)

 

نمی­دانم چند روز است ننوشته­ام.

خوابم نمی­آید ولی صدا را

به خاطرِ وحید که خواب است

کم کرده­ام

صدای کیبورد اما ویران­کننده است

خط فاصله­ها خوب جا نمی­افتد و

همه چیز را به هم می­ریزد

 

امروز کابوس­ها زنده شدند

و راه رفتم با پاهایشان

ولی صبحِ زود بود

که گفتند:

عمران صلاحی مُرد!

 

من هم مثل تو اصلا باور نكرده ام هنوز!

 

 

 

 

کابوس نامه (7)

 

 

 

کابوس نامه (7)

 

حافظه ام به بوی گَسی

که ندانی چرا گس باشد

معتاد شده است و

نمی­تواند چیز دیگری را بیاورد جلوی چشمم.

 

معتاد شده است

به بلوز سبزی که برایم تنگ باشد

به فندکی که وقتی روشن می­شود

قرمز باشد

به شعری که از هیچ جایش نفهمی

چرا فکر کرده­ای مالِ توست

 

بقیه قایم شده اند و

لجم را در آورده­اند.

 

تو را و وقت­هایی که نمی دیدمت، ولی بودی

بیخودی پنهان می­کنند

فحششان می­دهم، پیدایشان نمی­کنم.

 

یک چیز را ولی فهمیده­ام

این که چرا وقتی بادِ روبرو،

گسِ ندانستنی را می­رساند

نفسم می­گرفت.

نمی­خواستم نفسم را بدهم بیرون

و منتظر باشم تا باز

با همان بوی غریب،

مطمئن باشم که هستی.

 

 

 

کابوس نامه (6)

 

 

 

کابوس نامه (6)

 

نمی توانم بیشتر از این در ای­میل­ها بنویسم.

خطوط راست و یک­جور مزخرف

توانِ این حرف­ها را ندارند.

 

کابوس وقتی کابوس است

که ک، ب و س را

همان طور که عذابمان می­دهد ببینیم

خاطرات را باید با همان خ، ط و ت بنویسم

که به چشم بیاید.

نوشتن خط کشی شده

روح این لحظه­ها را می­گیرد.

 

فکر می­کنی فرقی می­کند خاطره­ی کداممان باشد؟

این که تو باشی و

فکر کنی این کوه­ها یادت می­اندازد

مچ بریده و خوابِ راحت چه حسی دارد؟

 

این که من باشم و

ماسه­های مرطوب ساحل را مشت کنم و یادم باشد

سبکی بالای آب استخر

چقدر سفید بود،

چه فرقی دارد؟

 

خاطراتمان را اگر ننویسم

مطمئن باش یک روز زیر بارانیِ سفیدم

قایمشان می­کنم و

با یک چترِ بنفش

طوری که خیس نشوند

می­برم و در خیابان­هایی که آبِ باران

بر خلافِ ماشین­ها می­رود، می­اندازم.

فراموشی شیره­ی زجرهایم را می­كشد.