دو سوال...

 

 

قبول کنید سخت است به دو سوال بند باشی. همه چیزت بند باشد...

چرا این کار را بکنم؟

چرا این کار را نکنم؟

برای هیچ کدام جوابی نیست. ولی یکی از دیگری سهمناک تر است.

 

چرا خودم را بکشم؟

چرا خودم را نکشم؟

هیچ کدام جوابی ندارد. ولی بی جوابی اولی به زندگی و بی جوابی دومی به مرگ می انجامد.

 

گل بگیرند در این زندگی را که همه چیزش به دو سوال ربط دارد.

و گه بگیرند در زندگی من را که این را می دانم.

آن وقت یک روز این را از خودم می پرسم و یک روز آن را.

 

سرخوشیم دیگر. البته با همراهی استاد شجریان و سعدی عزیز.