یک ناشعر

 

 

این نوشته شعر نیست و به طور موقت اینجا خواهد بود. تا اعصابم و خودم خوب شویم. اگر شعری هم یادم آمد مهمان شما هستم. ولی شما نباید این چند خط را حداقل با "دلخوشی" بخوانید. نوشته­های سر صبحی است، که شب تا صبحش را دلم روی تخت قمه زده و غلت و تا حالای روز را قی.

 

نوشتن برای فکر کردن₍₁₎

 

اصفهان سرآمدِ شهرهای جهان نمی­شود

وقتی نمی­توان دست بر گردنِ کسی انداخت در خیابانها

پیاده­روهای تهران آنقدر جا ندارند   که ندانیم کجا را قدم می­زنیم

چنارها برای روسری­های پایین رفته   سرخم نمی­کنند.

توی این مملکت جزامی­ها نه شعر می توان نوشت  نه هیچ چیزی برای تو

پارک­ها را نمی­توان به امید خرید کلوچه­ای زیر پا گذاشت و        سیگار کشید

هیچ جای این خاک نفرین شده  برای عصرهای دوستانه ساخته نشده

هیچ درخت انگوری شراب نمی­شود

هیچ نازِ کوزه بردوشی       در راه چشمه         مردِ مستِ خواهانی را نمی­بیند.

سمِّ اسبان و تیغِ مغول آشنای دیرینه­اند و

باتوم­های سرِ چهارباغ برای من آشناتر از کتابخانه­ی مرکزی

یا ایست بازرسی قبل از شاهین شهر،

که موهایم و چیزهایی را         آنجا در مشت غول نتراشیده­ی سبز و سیاه جا گذاشتم.

                                                                               (یک الگانس و چند نخراشیده

                                                                                       برای طراحی صحنه لازم است)

 

خانه­ی گنجی شاید شادترین نقطه­ی این دهکده­ی بی­آب باشد

و جن­ّها فقط تا پشتِ این اتاقِ کوچکِ من         آمده­اند

کُنار گیرشان نمی­آید     در این شهر بی جنوب که

نه!

تمام این سرزمین سرطانِ خون  از نوعِ گراناز موسوی دارد و من

فقط حرف­های بزرگ یاد گرفته­ام و این روزها  چشم­های سایه­دار.

سخت نیست که بخواهی نخندی و       صورتت بد شکل باشد.

فقط باید چند احمقِ بالفطره        دور و برت بپلکند

و خنده­های زهرداری را که روی صورت من می­ریزند           توی تنت تزریق کنند.

آن وقت سزارین شده­ی منی

آویزانِ دوقلویِ این روزهای مرده­ات،

و تمام جک­هایی که بلدی  و بامزه بازی­ها هم خنده­اش را

در نمی­آورد.

موهایت را ببند و زیرِ شعرهایت تاریخ میلادی بگذار،

فردا در وبلاگ و میل و همه جا       فحش­ها        سرشان را به امید دیدارِ تو می­خارانند.

                                       (فونت­های کج و کوله­ی ای­میل­ها

                                               موهایی در مشت فشرده

                             و خنده­های کسی با دندان­های سیاه)

که می­گوید اصفهان سرآمدِ شهرهای جهان می­شود

وقتی مانتوهای زیرِ زانو هنوز کوتاه است

                            (پاترول سبز برای سطر قبلی ترمز می­زند)

و سه تار زدن در اتاقِ تلویزیون گناه؟

اینجا و آنجا گهِ سگ هم نمی شود             تا که

دخترها را نباید از حمامِ سوخته        با موی جزغاله بیرون آورد

و از اتاقِ سوخته    با روسری و چادر بیرون آمد.

اصفهان دست­لرزه­های من و   گریه­های تو هم نمی­شود

چه پشتِ تلفن

چه اینجا، روی کیبورد.

حالا بشین شعر بنویس یا Chris De Burgh  گوش کن که بخواند:

The Last Time I Cried ……..

Cohen را زار بزن یا هر کسی

اگر ذره­ای از کثافت­ها کم شد،

یا این غول­های سبز و سیاه ایست بازرسی­ها

فهمیدند که خنده با کلوچه و سیگار یعنی چی.

                                                 

                                                        30/1/85

بعد از نوشتار:

نه این زندگی         دست من و تو را خواهد گرفت

نه هیچ شهری         جای خنده و دیوانگی­های توست.

خواب­آلوده و گیج،

یک آبمیوه و         چند تا کمپوتِ میوه­های مرده

غذای تویی نیست         که

آخرین بازمانده­ای...(جیغ ممتد قطار در گوش متن)... اینجا گودترین دشت جهان است. اصفهان.

 

                                                    3/1/85